غوريان طايفهء ششم از طوايف هشت گانه ملوك غورند ايشان در عهد سلاطين غزنيه در طاعت سلطان محمود سبكتكين بودند و چون سلطان مسعود بن محمود كشته شد و مملكت خراسان و عراق از دست ايشان برفت ايشان بر بهرام شاه بن مسعود بن ابراهيم خروج كردند و ملك غور و غزنين و ممالك محمودى مجموع از وى انتزاع كردند و اول و مقتداى ايشان : السلطان علاء الدين حسين الغورى بود و اول ملوك غوريه اوست و در سنهء اثنين و عشرين و خمس مائه لشكر به ملك غزنين كشيد و با بهرام شاه مصاف داد . بهرام از وى بگريخت و علاء الدين شهر غزنين را ضبط كرد و برادر خود را سيف الدين بر تخت غزنين نشاند و خود بازگشت . چون غيبت او حاصل آمد بهرام شاه انتهاز فرصت يافت و به غزنين آمد و سيف الدين را مقيد كرده در شهر غزنين به گاو نشانده بگردانيد . و چون علاء الدين از اين خبر آگاه شد با لشكرى گران عزيمت غزنين ساخت . پيش از آن كه او برسيدى بهرام شاه را وفات رسيد علاء الدين بيامد و در غزنين قتل عام كرد و خسرو شاه پسر بهرام شاه كه قائم مقام پدر بر تخت بود بگريخت پس پسران برادر خود را غياث الدين محمد بن سام بن حسين و شهاب الدين محمود بن سام را به نيابت خود در غزنين بنشاند و خود بازگشت . غياث الدين و شهاب الدين به لطايف حيل خسرو شاه را بفريفتند تا بدست آمد او را فارغ كردند ناگاه بگرفتند و به قلعه محبوس كردند و مملكت محمودى غوريان را مسلم شد .